Volgstand

Komende week ga ik 4 dagen wandelen met 3 vriendinnen. Ik weet hoe laat en waar ik op de trein moet stappen, en wat er (zoals altijd) in mijn rugzak moet. Waar we heen gaan, dat weten 2 van ons, de andere 2 volgen. Het is altijd even een momentje onwennig om me niet voor te kunnen bereiden op wat er komen gaat. Dan zet ik bewust de knop om en ga in de volgmodus.

Ik ken deze vriendinnen al 34 jaar en sinds ruim 10 jaar gaan we ieder jaar samen weg. Het vertrouwen is er. Het moeilijkste is het om niet te plannen, niet vooruit te kijken, niet te weten waar ik straks loop, eet en slaap. Ik weet alleen het eerste stapje. De trein.

Inmiddels ben ik ervan overtuigd dat juist dit bijdraagt aan het ultieme vakantiegevoel tijdens deze 4 dagen: even de knop om, uit de vaste ‘denkgroeven’, niet te hoeven kiezen en niet te bepalen. Alleen maar ontvangen, in het moment zijn en kijken wat er op ons pad komt. 

Ik dacht hierover na. In onze leiderschapsprogramma’s met Companions for Leadership spreken we over de balans tussen “expressief” en “receptief” zijn: tussen het actief plannen maken en een richting in sturen versus kijken wat er op je af komt en hiervoor ontvankelijk zijn.

Wanneer ik geen controle heb, kan ik me richten op het hier en nu: de gesprekken, de omgeving waar we doorheen wandelen en de verrassingen onderweg. 

Door de regie uit handen te geven, draag ik even geen verantwoordelijkheid en voel ik me vrij als een klein kind.

Doordat een ander kiest, wordt mijn keuze beperkt. In ruil daarvoor krijg ik vrijheid, lichtheid terug.

De knop omzetten naar de volgmodus is niet passief. Het is een bewuste keuze. Het is onwennig omdat ik mijn neiging tot plannen en vooruitkijken actief opzij moet zetten. 

Wat helpt is dat ik deze vriendinnen al 34 jaar ken en er absoluut vertrouwen is. En vertrouwen is natuurlijk een voorwaarde.

Wanneer kies jij er bewust voor om in de volgstand te gaan?