Over het bijstellen van een beperkende overtuiging
Onlangs schreef ik een LinkedIn-post over de video-opname die ik van mezelf liet maken — en over de zenuwen die me daarbij overvielen. Daarna bleef de vraag hangen: wat maakt dit nou zo spannend voor mij? Is het de zichtbaarheid? Of gaat het eigenlijk over iets anders: over actief ruimte innemen?
En als ik eerlijk ben, zit er nog iets onder. Ruimte innemen zonder garantie dat het landt — zonder te weten of het goed genoeg is, origineel genoeg, raak genoeg — en dan ook nog beoordeeld te worden op wat je deelt: dát is het eigenlijke risico. Niet de zichtbaarheid zelf, maar het niet weten wat de gevolgen zijn.
Misschien herken je dat.
Het kantelpunt
Mijn webdesigner zei iets dat bleef hangen. Niet als strategie. Niet als marketingtip. Maar als iets dat klopte.
“Don’t be selfish. Don’t keep your wisdom to yourself.”
Die moest ik even laten bezinken.
Want zelfzuchtigheid is niet het eerste woord dat ik zou gebruiken voor mijn terughouding. Het voelde meer als bescheidenheid. Als realisme. Er zijn er zoveel die dit al zeggen. Wat voeg ik toe?
Maar er zat ook iets anders in die terughouding. Een beschermende laag: als ik me klein houd, kan ik ook niet falen. Als ik de ruimte niet inneem, hoef ik ook niet te weten of ik hem waard was.
Maar wat als die terughouding, hoe begrijpelijk ook, uiteindelijk een keuze is vóór mezelf, ten koste van de ander?
De mythe van het niet-unieke
We leven in een wereld van informatieovervloed. En in die overvloed is het verleidelijk te denken: dit is al gezegd. Dit weet men al. Dit is niet nieuw. Vroeger kon je de beste gitaarspeler van je dorp zijn. Nu weet je altijd iemand te vinden die het nóg beter kan.
Maar daarmee vergeten we iets essentieels.
Wat ons uniek maakt, is niet één enkele vaardigheid of één originele gedachte. Het is de combinatie, de specifieke mix van ervaring, perspectief, karakter en manier van zijn die jij bent. Die combinatie bestaat maar één keer. Die combinatie ben jij.
De manier waarop jij een inzicht doorgeeft, is gekleurd door alles wat je hebt meegemaakt. De gesprekken die je hebt gevoerd. De momenten waarop je vastzat – en weer verder kon. De woorden die bij jou werken.
Die combinatie: dát is je bijdrage. En die combinatie verdient ruimte.
De mythe van bereik
In een onderling verbonden wereld denken we al snel in termen van bereik. Hoeveel mensen lezen je stukje? Hoeveel volgers? Hoeveel impact?
Die vragen zijn niet onschuldig. Ze meten “succes”. En zolang succes de maatstaf is, blijft de drempel hoog, en de validatie extern.
Maar soms is het genoeg om te denken: al is het maar één mens die daar iets aan heeft.
Eén mens die iets leest en denkt: ja, zo voel ik het ook. Of: dit zet me op een ander spoor. Of gewoon: ik ben niet de enige.
Als dat de uitkomst is, dan was ruimte innemen de moeite waard. Ongeacht wat de rest van de wereld ervan vond.
Uitnodiging
Het is een uitnodiging om de beperkende overtuiging — ik heb niet het recht om zoveel ruimte in te nemen — van een andere kant te bekijken.
Want misschien is het risico niet alleen het risico van beoordeeld worden.
Misschien zit er ook een risico in de ruimte die je niét inneemt: het risico dat iemand wacht op precies die woorden die jij nog niet hebt gedeeld.
Ruimte innemen zonder garantie op succes, en met de kans op oordeel – dát is het echte risico. Maar het is ook de enige manier waarop iets echts de wereld in kan komen.
Ik weet dat ik gevoelig zal blijven voor de blik van anderen. De gedachte who cares wat mensen ervan vinden – die werkt niet voor mij. Maar de gedachte dat ik met wat ik deel één ander mens een dienst bewijs, maakt ruimte innemen makkelijker.
Welke ruimte neem jij nog niet in?
View comments
+ Leave a comment